ve seni görüyorum.
geride bıraktığım tüm izlerin daha bi anlamlı olacağını düşünürken;
yürüyemiyorum...
"ne olacağız"la başlayan sorularda izi derinleştiriyorum...
istemeden batıyorum...ellerim ceplerimde ve parmaklarım hissiz,
sanki ölmeye başlıyorum gibi ;
eller...ayaklar...kollar...bacaklar...ve en son kalp....
üşüyorum...
yanaklarım buz kesmiş, neden?
mart 19 hava soğuk olabilir mi??
zannetmiyorum
ellerim yanaklarımdan daha sıcaktır diye düşünüyorum
bilinçsizce yanaklarıma dokunuyorum...
mart 19 mu ne kadar safım...
ağlamışım...
seni düşünürken ağlamışım..
hava soğuk, balkondayım ve seni düşünüyorum...
seni düşünürken farkında olmadan ağlamışım...
ellerim ıslanıyor sana ait olan gözyaşlarımla
nur gibi, sıcak battaniye gibi yüzüme yayıyorum sana ait olan gözyaşlarını
yüzümü seninle yıkamak istiyorum..
gitmek istemiyorum..
giderken benimle gelmeyeceğini biliyorum
sen buraya aitsin
bizim zamanımız doldu
sessizce gidiyorum
uzaktan..
uzaktan..uzaktan sana bakıyorum ve yeni bir iz bırakıyorum ardımda :
"ANKARA"
bugün tüm mutluluklar senin olsun istiyorum
ve dışarda bir gün ayak izimin yanında ayak izinin olacağını umuyorum
bekliyorum
ANKARA DIŞINDA BEKLİYORUM
SENİ SEVİYORUM.
