28 Ocak 2009 Çarşamba

HEY GİDİ GÜNLER HEYY


Aslında bu cümleden nefret ederim ama bazen söylüyor insan...Bu yazıyı bana yazdırtan şey "Tatilin Sonlarına Doğru Canı Sıkılıyor İnsanın" adlı yazıya resim ararken çok eskilerde çekmiş olduğum bir fotoğraf. Bu fotoğrafı benim için değerli kılan şeyse fotoğraftaki insanı tanımıyor olmam. Bu cümleden sakın şöyle bir anlam çıkarmayın "Tanımadığı İnsanların Fotoğrafları Daha Değerli".Asla! Demek istediğim bu fotoğraftaki kişinin aklıma getirdiği düşünceler yüzünden bu fotoğraf değerli. OF ÇOK UZADI LAF!
Olay şu:
Üniversite 3. sınıftayken sınavların çok yoğun olduğu bir dönemden geçiyorduk.EGO lar namı diğer binek arabaları hiç olmadığı kadar tıklım tıklım Hacettepe yolunda o hafta...Derslere gelmeyen hayran olduğum kitlelere ve dolayısıyla bana bile rastlanıyor EGO larda ve servislerde...Herneyse...Sınavdan çıkmışız,sınavımız kötü geçmiş,bir hafta bekleyip son gün ders çalışmaya başladığımız ve bu da sabaha kadar sürdüğü için bizim tayfa uykusuz,uyku hayalleri içinde EGO da ayakta uyuyoruz...AMAAAA BAZI ŞANSLILARIMIZ OTURURKEN UYUYOR!!! İşte bu fotoğraf kıskançlık hisleri içinde çektiğim bir fotoğraf! O oturuyor biz ayaktayız! O uyuyor biz hülyalardayız! Ama onun fotoğrafının çekildiğinden haberi yok ama bizim var :D kıh kıh kıh kıh!! :D Evet önemli bir olay sanıp da okuduğunuz bu yazı böyle bir olayın tasviri :D

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder